Ten artykuł został napisany wyłącznie dla The European Sting przez panią Umamę Mohsin, studentkę trzeciego roku medycyny i aktywną członkinię IFMSA oraz Stałego Komitetu ds. Zdrowia Publicznego (SCOPH). Jest ona powiązana z Międzynarodową Federacją Stowarzyszeń Studentów Medycyny (IFMSA), serdecznym partnerem The Sting. Opinie wyrażone w tym artykule należą wyłącznie do autora i niekoniecznie odzwierciedlają stanowisko IFMSA na ten temat ani The European Sting.
Co kilka sekund ktoś gdzieś potrzebuje krwi, aby przeżyć. Niezależnie od tego, czy jest to matka borykająca się z powikłaniami podczas porodu, dziecko cierpiące na ciężką anemię, czy ofiara nagłego wypadku samochodowego, krew jest koniecznością medyczną, której nie można wyprodukować. Trzeba to dać.
Jednak dostęp do bezpiecznej krwi nadal w dużej mierze zależy od położenia geograficznego. Według Światowej Organizacji Zdrowia kraje o niskich dochodach borykają się z największymi niedoborami i często są zmuszone polegać na zdesperowanych członkach rodziny w zakresie dawstwa w nagłych przypadkach, a nie na stałej, dobrowolnej puli dawców. Jednak nawet w krajach o wysokich dochodach, w których zastosowano najnowsze osiągnięcia w zakresie opieki zdrowotnej, podaż nie jest gwarantowana; utrzymujące się błędne przekonania społeczne, strach przed igłami i brak świadomości powstrzymują dużą część kwalifikujących się dawców od wizyty w klinice. Według Amerykańskiego Czerwonego Krzyża tylko około 3% pełnoletnich osób w USA oddaje krew rocznie!
Właśnie w tym miejscu muszą wkroczyć studenci medycyny i młodzi pracownicy służby zdrowia. Jako przyszli świadczeniodawcy jesteśmy zaufanym źródłem informacji na temat zdrowia i wzorami do naśladowania w naszych społecznościach, co pozwala nam w wyjątkowy sposób likwidować bariery utrudniające oddawanie krwi.
Po pierwsze, młodzież musi przewodzić w zakresie umiejętności cyfrowych w zakresie zdrowia. W mediach społecznościowych szerzą się błędne przekonania na temat kwalifikowalności dawcy, bólu i bezpieczeństwa. Tworząc ukierunkowane, oparte na dowodach kampanie cyfrowe, a nawet współpracując z mikroinfluencerami, uczniowie mogą obalać mity i zastępować strach faktami, spotykając potencjalnych młodych darczyńców tam, gdzie spędzają większość czasu.
Po drugie, musimy przejść od świadomości do instytucjonalizacji. Kampanie uświadamiające są świetne, ale działanie wymaga dostępu. Studenci mogą współpracować z działem zaangażowania społecznego swojej instytucji i lokalnymi władzami ds. zdrowia w celu organizowania mobilnych zbiórek darowizn bezpośrednio na uniwersytetach lub w centrach społeczności. Włączając oddawanie krwi w strukturę życia na kampusie, traktujemy je jako rutynowy obowiązek obywatelski, a nie niezwykłą przysługę.
Ostatecznie ratowanie życia pojedynczo wymaga zmiany pokoleniowej. Kiedy młodzi ludzie wcześnie oddają krew, nie tylko oddają pół litra krwi, ale przez całe życie stają się zwolennikami równości w zdrowiu.
Referencje:
https://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1002/nvsm.70029
O autorze
Umama Mohsin jest studentką trzeciego roku medycyny i aktywnym członkiem IFMSA oraz Stałego Komitetu ds. Zdrowia Publicznego (SCOPH). Jej pasją jest zdrowie publiczne. Z sukcesem przeprowadziła kampanię uświadamiającą społeczność na temat zdrowia genetycznego i nadal koordynuje lokalne inicjatywy zdrowotne. Rozszerzając swój wpływ na globalne dziennikarstwo zdrowotne, Umama odbywa staż w World Health Network, gdzie prowadzi badania i pisze biuletyny na temat bieżących epidemii i krytycznych globalnych wyzwań zdrowotnych.
