O nas
Kontakt

COP31: Miasta podejmują agendę klimatyczną, podczas gdy przywódcy stają przed żądaniami działania

Laura Kowalczyk

COP31: Miasta podejmują agendę klimatyczną, podczas gdy przywódcy stają przed żądaniami działania© UNEP/Francesca Russo/Giulia C. Borges Mediolan przekształca się z silnie uprzemysłowionej metropolii w lidera w zakresie zielonej architektury miejskiej i zrównoważonego rozwoju.

Widok z lotu ptaka na Mediolan z wieżami mieszkalnymi Bosco Verticale otoczonymi gęstą zabudową miejską i torami kolejowymi
© UNEP/Francesca Russo/Giulia C. Borges Mediolan przekształca się z silnie uprzemysłowionej metropolii w lidera w zakresie zielonej architektury miejskiej i zrównoważonego rozwoju.

Artykuł ten został opublikowany we współpracy z Organizacją Narodów Zjednoczonych.


Od zalanych domów po topnienie lodowców w Himalajach – koszty ludzkie wynikające ze zmian klimatycznych znalazły się w centrum uwagi podczas COP31 w czwartek, gdy światowi przywódcy skupili się na ochronie miast i bezbronnych społeczności, podczas gdy aktywiści wzywali rządy do podjęcia dalszych działań.

Dziś na COP31

  • Odporne miasta: Przywódcy prowadzą historyczny dialog na temat mieszkalnictwa, odporności miast i działań klimatycznych.
  • Szczyt przywódców: Kraje wrażliwe domagają się większej ochrony i dostępu do finansowania działań związanych ze zmianą klimatu.
  • Układy: Utrzymują się podziały w sprawie finansowania adaptacji i przyspieszania działań klimatycznych.
  • Sprawiedliwość klimatyczna: Greta Thunberg dołącza do aktywistów z Nepalu i Australii w żądaniu zmian.
  • Finansowanie ryzyka klęsk żywiołowych: Nowa platforma ONZ ma na celu odblokowanie ponad 3 miliardów dolarów na ochronę 75 milionów ludzi przed szokami klimatycznymi do 2030 r.

Zmianom klimatycznym często towarzyszą obrazy topniejących lodowców, znikających lasów i niszczycielskich pożarów. Jednak dla milionów mieszkańców miast kryzys coraz bardziej puka do drzwi.

Znaki są wszędzie: w wodach powodziowych wlewających się do domów rodzinnych, w nieznośnym upale w źle zbudowanych budynkach i w dzielnicach, w których niewystarczający drenaż zamienia ulewne deszcze w katastrofę.

„Być może musimy zmienić… wyobrażenia, kiedy mówimy i myślimy o zmianach klimatycznych” – powiedziała dyrektor wykonawcza ONZ-Habitat Anacláudia Rossbach Wiadomości ONZ na marginesie COP31 w Antalyi w Turcji.

Jej przesłanie było proste: miasta znajdują się na pierwszej linii frontu zmian klimatycznych, a ich ochrona oznacza ochronę ich mieszkańców.

Uśmiechnięta starsza kobieta o siwych włosach i okularach w czerwonych oprawkach, ubrana w złotą marynarkę i kolorowy szalik, stoi na tle zmian klimatycznych COP31 Türkiye Antalya.
UNU-EHS/Austin Gonzales Anacláudia Rossbach, szefowa UN-Habitat.

Historyczny moment dla miast

Po raz pierwszy na konferencji klimatycznej ONZ Szczyt Liderów COP31 poświęcony był dialogowi na wysokim szczeblu odporności miast, adaptacji i działaniom klimatycznym.

Spotkanie zgromadziło krajowych i lokalnych przywódców, instytucje finansowe i innych partnerów, aby stawić czoła rosnącemu wyzwaniu: aż trzem miliardom ludzi brakuje odpowiednich mieszkań, a ponad miliard żyje w nieformalnych osiedlach, często narażonych na powodzie, osunięcia ziemi i ekstremalne upały.

W uwagach wygłoszonych w imieniu Sekretarza Generalnego António Guterresa szefowa ONZ-Habitat Anacláudia Rossbach podkreśliła, że ​​mieszkalnictwo musi znajdować się w centrum działań klimatycznych.

„Mieszkanie to działania na rzecz klimatu. Planowanie urbanistyczne to działanie na rzecz klimatu. Dostęp do podstawowych usług to działanie na rzecz klimatu” – stwierdziła.

Adres URL tweeta

Rozmawiając osobno z Wiadomości ONZwezwała do zwrócenia większej uwagi na społeczności najbiedniejsze, zwłaszcza te zamieszkujące nieformalne osiedla, które mają mniej środków na przygotowanie się na klęski żywiołowe lub przezwyciężenie ich.

Ich ochrona wymaga czegoś więcej niż tylko silniejszych budynków. Oznacza to również dostęp do kanalizacji, kanalizacji, energii elektrycznej i wody, wsparty lepszym planowaniem urbanistycznym i finansowaniem.

„Potrzebujemy zmian systemowych” – stwierdziła pani Rossbach, podkreślając znaczenie partnerstw między rządami, bankami, przedsiębiorstwami i społecznościami.

Są oznaki postępu. Nowa analiza ONZ-Habitat wykazała, że ​​80 procent krajowych planów klimatycznych obejmuje obecnie dobrze opracowane środki miejskie, w porównaniu z 50 procent w poprzedniej rundzie.

Jednak miasta będą potrzebować około 4,5 biliona dolarów na inwestycje klimatyczne rocznie do 2030 r., podczas gdy obecne finansowanie pokrywa tylko około jednej piątej tej kwoty.

Dla pani Rossbach spotkanie to było punktem zwrotnym.

„Zgromadziliśmy na tym spotkaniu wszystkich, których potrzebujemy” – powiedziała, wyrażając nadzieję, że miasta zyskają silniejszy głos w przyszłych negocjacjach i lepszy dostęp do finansowania.

Burmistrzowie się zmobilizują

Kolejną pozytywną wiadomością jest to, że 69 burmistrzów reprezentujących ponad 250 milionów ludzi zobowiązało się do podjęcia kolejnego roku działań klimatycznych w ramach inicjatywy Roczna oferta działań, co stanowi wzrost o 60% w porównaniu z rokiem ubiegłym.

Ich plany obejmują systemy ostrzegania przed powodzią w Addis Abebie, pierwszy w Londynie dedykowany plan ogrzewania oraz zachęty mające na celu poprawę efektywności środowiskowej 400 budynków komercyjnych w Melbourne.

Światowi przywódcy muszą zmierzyć się z kosztami katastrof klimatycznych

Drugiego dnia Szczytu Przywódców kraje rozwijające się ponowiły apele o wsparcie w zmaganiach z rosnącymi stratami związanymi z klimatem.

Seszele ostrzegły, że wychodzenie z coraz bardziej niszczycielskich burz i powodzi może wpędzić małe kraje w pułapkę długów, natomiast Nepal podkreślił rosnące zagrożenia stojące przed społecznościami górskimi w miarę topnienia lodowców i nasilenia ekstremalnych warunków pogodowych.

Po tym, jak na początku tego tygodnia nie udało się zapewnić specjalnego punktu porządku obrad, Nepal, Bhutan i Kirgistan dołączyły do ​​Tadżykistanu i Pakistanu, wzywając do większej ochrony lodowców i społeczności górskich. Nepal zaproponował także partnerstwo „Sagarmatha do morza” łączące społeczności górskie i przybrzeżne, wraz z silniejszymi systemami wczesnego ostrzegania i finansowaniem działań związanych ze zmianą klimatu.

Wśród innych ważnych wydarzeń premier Wielkiej Brytanii Andy Burnham ogłosił powołanie pierwszego specjalnego przedstawiciela kraju ds. bezpieczeństwa klimatycznego, powołując się na rosnące powiązania między zmianami klimatycznymi, brakiem bezpieczeństwa żywnościowego, migracją i konfliktami.

Negocjacje nadal utknęły

W salach negocjacyjnych delegaci w dalszym ciągu zmagali się z nieporozumieniami dotyczącymi finansowania adaptacji i przyszłości paliw kopalnych.

Małe państwa wyspiarskie domagały się szybszych redukcji emisji, podczas gdy kraje produkujące paliwa kopalne broniły swoich priorytetów rozwojowych, podkreślając trudności w osiągnięciu porozumienia.

Zobowiązania finansowe pojawiły się gdzie indziej. Organizacje filantropijne ogłosiły, że przeznaczą ponad 480 milionów dolarów na walkę z metanem i innymi silnymi gazami cieplarnianymi oraz dodatkowe 25 milionów dolarów na wsparcie redukcji emisji w siedmiu krajach.

Pięciu delegatów stoi w rzędzie z mikrofonami na scenie podczas COP31; przemawia mężczyzna w granatowej marynarce i nakryciu głowy, podczas gdy czterech innych słucha na żółto-niebieskim tle wydarzenia.
© UN News/Laura Quinones Greta Thunberg wraz z nepalskim parlamentarzystą Sagarem Dhakalem i innymi działaczami klimatycznymi wzywają do sprawiedliwości klimatycznej podczas COP31 w Antalyi w Turcji.

„Nikt nie przyjdzie nam na ratunek”

„Kryzys klimatyczny jest już tu i teraz i jest już sprawą życia i śmierci” – powiedziała dziennikarzom zgromadzonym w strefie medialnej, zarzucając przywódcom politycznym brak stawienia czoła sytuacji kryzysowej.

„Działania rządzących są tutaj całkowicie oderwane od rzeczywistości” – stwierdziła.

„Planeta nie umiera, jest zabijana i wiemy przez kogo, i jest zabijana przez tych samych ludzi, o których często myśleliśmy, że przyjdą nam na ratunek. Nikt nie przyjdzie nam na ratunek.”

Obok niej nepalski parlamentarzysta Sagar Dhakal przypomniał sobie, jak pomagał ludziom w wydobywaniu gruzów po śmiertelnym osunięciu się ziemi w pobliżu granicy Nepalu i Tybetu na początku tego roku.

„Nie sądzę, że w słowniku są słowa, które mogłyby to opisać” – powiedział.

Następnie podniósł telefon, aby pokazać dziennikarzom raport o Szwajcarii, gdzie władze monitorowały niestabilny lodowiec i ewakuowały mieszkańców przed niszczycielskim zawaleniem.

„Szwajcaria mogłaby tego dokonać, ponieważ miała wystarczające badania i zasoby” – stwierdził. „Ale Nepal nie mógł tego zrobić”.

Dla społeczności żyjących pod Himalajami kontrast był wyraźny: dostęp do nauki, technologii i wczesnego ostrzegania może oznaczać różnicę między życiem a śmiercią.