PARYŻ — Po niepowodzeniu wyborczej gry Emmanuela Macrona dwaj sojusznicy francuskiego prezydenta starają się wykorzystać chaos i ugruntować swoją pozycję następców swojego szefa.
Ustępujący premier Gabriel Attal i minister spraw wewnętrznych Gérald Darmanin walczą o resztki obozu Macrona, który stracił ponad jedną trzecią reprezentacji w Zgromadzeniu Narodowym w przedterminowych wyborach, które w niedzielę zakończyły się katastrofą dla prezydenta.
Każda ze stron liczy na zdobycie wystarczającego poparcia, aby utworzyć koalicję rządową po głosowaniu, w którym lewicowy Nowy Front Ludowy niespodziewanie zdobył pierwsze miejsce, ale żadna partia nie zbliżyła się do uzyskania bezwzględnej większości.
Darmanin, uczeń byłego prezydenta Nicolasa Sarkozy'ego, który zaczynał jako młody aktywista w szeregach francuskich sił konserwatywnych, koncentruje swoje wysiłki na budowaniu sojuszu z centroprawicą. Attal, były socjalista, który wdrożył kluczowe prawicowe polityki, będąc w rządzie, sygnalizuje chęć współpracy z partiami lewicowymi.
Jeśli któremuś z nich się to uda, zwiększy to jego szanse na reprezentowanie obozu Macrona w wyborach prezydenckich w 2027 r.
Sam Macron zobaczył, że jego przywództwo zostało zakwestionowane w niespotykanych dotąd kategoriach w okresie poprzedzającym i następującym po dwurundowym głosowaniu. Kandydaci otwarcie unikali lidera, którego uważali za zbyt toksycznego, by wygrać, a rządowi potentaci, tacy jak Attal, dystansowali się od decyzji o ogłoszeniu przedterminowych wyborów.
35-letni Attal został mianowany na to stanowisko na początku tego roku i prowadził intensywną kampanię na rzecz swojej partii, odbywając liczne podróże w celu wsparcia kandydatów, a także pojawiając się w mediach, aby bronić swojego obozu.
![](https://tylkogliwice.pl/wp-content/uploads/2024/07/Spadkobiercy-Macrona-walcza-o-jego-resztki.jpg)
Jednak otwarcie odrzucił nieoczekiwaną decyzję Macrona o rozwiązaniu parlamentu w noc wyborów.
„Nie zdecydowałem się na rozwiązanie parlamentu, ale odmówiłem pozostania biernym” – powiedział Attal.
Waleczny duch szefa rządu zjednał mu sympatię pozostałych parlamentarzystów renesansu, co umożliwiło mu wybranie go na przewodniczącego swojej grupy parlamentarnej — ku wielkiemu niezadowoleniu francuskiej prezydencji, która czuje się zagrożona wzrostem jego popularności.
Tymczasem Darmanin był jednym z nielicznych ustępujących członków gabinetu, którzy poparli decyzję prezydenta o ogłoszeniu nowych wyborów. Rozglądając się za sposobem na wyjście z rządu, pochwalił „odwagę” Macrona, argumentując, że decyzja o ogłoszeniu przedterminowych wyborów była zgodna z duchem jednego z ojców Piątej Republiki Francuskiej, Charlesa de Gaulle’a.
Minister spraw wewnętrznych jest znany ze swoich nieustępliwych stanowisk w kwestiach imigracji i bezpieczeństwa. Darmanin wzywał do rządzenia „po prawej”, jednocześnie naciskając na ochronę bardziej lewicowej polityki redystrybucji społecznej we Francji. „Jutro zwycięży stanowcza linia w kwestiach sprawiedliwości, imigracji i przestępczości oraz opieki społecznej” – powiedział podczas kampanii.
Darmanin teraz dąży do zbudowania koalicji z konserwatywną grupą republikańską w Zgromadzeniu Narodowym. Jednak Laurent Wauquiez, prezes nowo utworzonej grupy republikańskiej, natychmiast odrzucił wszelkie perspektywy koalicji.
Attal z kolei preferuje „pluralistyczne zgromadzenie”, w którym prawodawstwo jest tworzone niezależnie od partii, z udziałem wszystkich, poza najbardziej radykalnymi siłami lewicowymi i prawicowymi.
„Jestem głęboko przekonany, że istnieją republikańskie siły polityczne po prawej, środkowej i lewej stronie, które mogą zjednoczyć się wokół interesów narodu francuskiego” – powiedział Attal.
Choć w niedzielę centrowcy uzyskali lepszy wynik, niż oczekiwano — zdobywając wystarczająco dużo miejsc, by pokonać skrajnie prawicowy Narodowy Zjazd, który większość sondaży typowała na pierwsze miejsce — ruch ten wciąż traci poparcie i członków.
Wielu zastanawia się, czy ich przyszłość leży w partii Macrona, Renaissance, skoro nie jest już ona główną siłą w parlamencie. Ustawodawca Sacha Houlié, jeden z pierwszych zwolenników prezydenta, ogłosił, że nie będzie już częścią Renaissance, mając na celu zbudowanie własnej grupy, która mogłaby obejmować prawodawców „od prawicy społecznej do socjalistycznej lewicy”.
![](https://tylkogliwice.pl/wp-content/uploads/2024/07/1721637322_726_Spadkobiercy-Macrona-walcza-o-jego-resztki.jpg)
Lojaliści Darmanina chcą narzucić swoją linię, odrzucając wszelkie pomysły współpracy nie tylko z radykalną lewicową France Unbowed, od dawna znienawidzoną przez centrystów, ale także z francuskimi Zielonymi. Maud Bregeon, parlamentarzystka renesansu bliska Darmaninowi, oskarżyła liderkę Zielonych Marine Tondelier o „przyzwolenie na użycie koktajli Mołotowa przeciwko siłom bezpieczeństwa” podczas protestu w sprawie zbiorników wodnych w zeszłym roku.
Jedno jest jasne: obietnica Macrona, że „przezwycięży” podział lewica-prawica podczas swojej pierwszej kampanii prezydenckiej, jest w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Czy on — lub ktokolwiek inny — zdoła zjednoczyć coraz bardziej rozbite centrum, pozostaje niewiadome.
W liście opublikowanym w środę Macron wezwał „wszystkie siły polityczne, które utożsamiają się z instytucjami republikańskimi, rządami prawa, parlamentaryzmem, orientacją europejską i obroną niepodległości Francji, do podjęcia szczerego i lojalnego dialogu w celu zbudowania solidnej większości”.
Co dalej?
Lewicowy sojusz New Popular Front naciska na Macrona, aby wezwał ich do utworzenia rządu, z jednym z nich jako premierem. Do przyszłego czwartku, 18 lipca, zostanie wybrany nowy prezydent Zgromadzenia Narodowego, co sygnalizuje, czy osiągnięto jakieś porozumienia.