Ten artykuł został napisany wyłącznie dla The European Sting przez panią Sanaz Bardbar, studentkę medycyny-MPH na Uniwersytecie Nauk Medycznych w Teheranie. Jest związana z Międzynarodową Federacją Stowarzyszeń Studentów Medycyny (IFMSA), serdecznym partnerem The Sting. Opinie wyrażone w tym artykule należą wyłącznie do autora i niekoniecznie odzwierciedlają stanowisko IFMSA na ten temat ani The European Sting.
Sektor opieki zdrowotnej w znacznym stopniu przyczynia się do kryzysu klimatycznego. Aktualne dane szacują, że systemy opieki zdrowotnej odpowiadają za około 4–5% globalnych emisji gazów cieplarnianych, przy czym największy udział w tym śladzie mają szpitale.
Szpitale to środowiska wymagające dużych zasobów. Emisje pochodzą ze zużycia energii (ogrzewania, chłodzenia, energii elektrycznej), zakupów leków i wyrobów medycznych, transportu i wytwarzania odpadów. Większość emisji z sektora opieki zdrowotnej ma charakter pośredni i jest powiązana z łańcuchami dostaw. W rezultacie istnieje potrzeba systemowego podejścia do dekarbonizacji.
Jedną z najskuteczniejszych strategii jest poprawa efektywności energetycznej i przejście na odnawialne źródła energii. Zużycie energii odpowiada za znaczną część emisji gazów cieplarnianych w szpitalach, a interwencje, takie jak ulepszanie projektów budynków, ulepszanie izolacji i stosowanie niskoemisyjnych systemów energetycznych, mogą spowodować natychmiastową redukcję. Skuteczne może być również nadanie priorytetu niskoemisyjnym produktom medycznym i ograniczenie artykułów jednorazowego użytku.
Dużą wartość ma także optymalizacja świadczenia opieki. Dowody sugerują, że ograniczenie możliwych do uniknięcia przyjęć do szpitala i długości pobytu w szpitalu mogłoby zmniejszyć emisję związaną ze szpitalem. Wzmocnienie podstawowej opieki zdrowotnej i usług profilaktycznych nie tylko poprawia wyniki zdrowotne, ale także zmniejsza zależność od wysokoemisyjnej opieki szpitalnej. Powinniśmy skupić się na efektywności, zapobieganiu i równości.
Praktyki kliniczne są ważne. Na przykład modyfikacja praktyk anestezjologicznych, ograniczenie liczby niepotrzebnych laboratoriów i testów oraz ograniczenie nadmiernego leczenia może znacznie obniżyć emisję gazów bez wpływu na jakość opieki. Co więcej, inicjatywy mające na celu redukcję odpadów, np. w salach operacyjnych i laboratoriach, są również ważne, biorąc pod uwagę wysokie zużycie materiałów i energii.
Szpitale ponoszą także odpowiedzialność etyczną. Instytucje wyznające zasadę „nie szkodzić” mogą modelować praktyki odpowiedzialne ekologicznie i wpływać na transformację systemu opieki zdrowotnej.
Podsumowując, szpitale mogą zmierzać w kierunku zrównoważonej opieki zdrowotnej dzięki zintegrowanym strategiom ukierunkowanym na zużycie energii, świadczenie opieki i praktykę kliniczną. Zajęcie się problemem śladu węglowego opieki zdrowotnej to nie tylko odpowiedzialność za środowisko, ale także kluczowy element odpornych, zorientowanych na przyszłość systemów opieki zdrowotnej.
O autorze
Sanaz Bardbar jest studentem medycyny-MPH na Uniwersytecie Nauk Medycznych w Teheranie, ze szczególnym naciskiem na zdrowie publiczne i systemy opieki zdrowotnej. Obecnie pełni funkcję koordynatora programu IFMSA dla systemów opieki zdrowotnej. Sanaz brał udział w wielu inicjatywach dotyczących systemów opieki zdrowotnej i zdrowia na świecie. Jej pasją jest łączenie polityki, badań i praktyki. Angażuje się w rozwój odpornych, sprawiedliwych i zrównoważonych systemów opieki zdrowotnej.
