Ten artykuł powstał dzięki współpracy The European Sting ze Światowym Forum Ekonomicznym.
Autor: Gareth Francis, starszy pisarz, Agenda Forum
- Musimy co roku inwestować 1,7 biliona dolarów w krajach rozwijających się – w 2022 roku osiągniemy kwotę 544 miliardów dolarów.
- Kapitał prywatny odegra kluczową rolę w zamknięciu tej luki wynoszącej 1,2 biliona dolarów, dlatego kluczowe znaczenie ma zmniejszenie ryzyka tego kredytu przez wielostronne banki rozwoju.
- Oto tylko niektóre z kluczowych narzędzi używanych obecnie oraz sposoby ich dalszego udoskonalenia, aby osiągnąć cel 1,7 biliona dolarów i wypełnić lukę.
Przyjęcie technologii energii odnawialnej (RE) w krajach rozwijających się jest znacznie mniejsze niż pożądane. Musimy co roku inwestować 1,7 biliona dolarów w krajach rozwijających się – w 2022 roku osiągniemy kwotę 544 miliardów dolarów. Aby zamknąć tę lukę wynoszącą 1,2 biliona dolarów, kluczowe znaczenie ma ograniczenie ryzyka dla kapitału prywatnego.
Deficyt ten jest jednym z kluczowych ograniczeń utrudniających przyjęcie sektora OZE w krajach rozwijających się. Istnieje kilka zagrożeń uniemożliwiających przepływ kapitału do sektora OZE w krajach rozwijających się. Wśród nich kluczowe jest ryzyko kredytowe.
W ciągu ostatnich dwudziestu lat instytucje międzynarodowe i pośrednicy finansowi wprowadzili innowacje i wdrożyli instrumenty ograniczania ryzyka kredytowego. Jednakże instrumenty te nie są obecnie wykorzystywane w pełni. Wysoki koszt tych instrumentów, uciążliwy proces, brak elastyczności, brak świadomości i powolne podejmowanie decyzji przez instytucje wielostronne i rządy ograniczają wykorzystanie istniejących instrumentów ograniczających ryzyko kredytowe i spowalniają transformację energetyczną.
Częściowa gwarancja kredytowa Azjatyckiego Banku Rozwoju
Na początku energetyki słonecznej w Indiach Azjatycki Bank Rozwoju (ADB) udzielił częściowej gwarancji kredytowej (PCG) w celu ograniczenia ryzyka kredytowego w zakresie kredytów fotowoltaicznych na skalę użyteczności publicznej w Indiach. Pomysł polegał na zapewnieniu szerszego komfortu pożyczkodawcom w nowej przestrzeni. Jednak program PCG nie odniósł jeszcze sukcesu; jedynie dwóch emitentów RE skorzystało z tego instrumentu w celu pozyskania środków. Opóźnione wdrożenie instrumentu, zmiana postrzegania w międzyczasie, wysoki postrzegany koszt skorzystania z gwarancji, uciążliwy proces zrozumienia mechanizmu, brak elastyczności i ograniczona świadomość uniemożliwiły szersze wykorzystanie. Likwidacja tych barier, przede wszystkim zwiększenie elastyczności ofert, zmniejszenie złożoności transakcji i dotowanie opłat gwarancyjnych, może znacznie zwiększyć jej popularność, co może przyciągnąć ogromne ilości kapitału prywatnego.
Częściowa gwarancja kredytowa Międzynarodowej Korporacji Finansowej
Gwarancje PCG oferowane przez Międzynarodową Korporację Finansową (IFC) rosną z biegiem czasu, wspierając przede wszystkim finansowanie w walucie lokalnej. Gwarancje te mają lepsze okresy obowiązywania, ale ich wpływ na koszt kapitału jest mniej wyraźny. Podobnie instrumenty podziału ryzyka (RSF), kolejny instrument IFC mający na celu zajęcie się ryzykiem kredytowym, przyniosły mieszane rezultaty.
Instrumenty gwarancyjne stanowią działalność poboczną w stosunku do podstawowej działalności IFC: inwestycji bezpośrednich. Mają one charakter jednorazowy, biorąc pod uwagę skupienie się IFC na finansowaniu projektów, a zachęty do udzielania tych gwarancji są niewłaściwie dostosowane, biorąc pod uwagę skupienie się IFC na dużych transakcjach. Ponadto podejście IFC polegające na unikaniu ryzyka również utrudnia korzystanie z instrumentów gwarancyjnych.
Aby zwiększyć wykorzystanie tych gwarancji, IFC musi zinstytucjonalizować innowacje w ofercie i zmniejszyć złożoność transakcji. Powinien skupić się na gwarancjach (a nie traktować je jako działalność poboczną), zwiększyć wielkość funduszy gwarancyjnych i zwiększyć potencjał ludzki, aby zwiększyć skalę instrumentów przyciągających inwestycje sektora prywatnego na dużą skalę.
Mechanizm poręczenia kredytu
Mechanizm gwarancji kredytowych (CGM) został opracowany w celu uwzględnienia ryzyka kredytowego związanego z udzielaniem kredytów dla sektora fotowoltaicznego na dachach w Indiach w segmencie średnich i małych przedsiębiorstw (MSME), w kontekście ambitnego celu Indii, jakim jest osiągnięcie 40 GW mocy fotowoltaicznej na dachach do 2022 r. Instrument charakteryzuje się dźwignią finansową wynoszącą około 9, co oznacza, że 1 dolar zaangażowania w CGM katalizuje kredyty w wysokości 9 dolarów w sektorze prywatnym.
Biorąc pod uwagę zainteresowanie Banku Światowego wspieraniem sektora dachowego w Indiach oraz jego ciągłe wsparcie dla Państwowego Banku Indii (SBI), w 2018 r. wdrożenie CGM zostało powierzone tym instytucjom. Szybkie podejmowanie decyzji w instytucjach międzynarodowych i nadanie priorytetu MSME w zielonej transformacji Indii może sprawić, że ten katalityczny instrument finansowy zacznie działać. Ten sam instrument można zastosować także w innych krajach rozwijających się, gdzie ryzyko kredytowe w segmencie małych i średnich przedsiębiorstw jest w większości krajów takie samo.
Rozwiązania pozasieciowe zmniejszające ryzyko zielonych inwestycji
Gwarancja pierwszej straty (FLG), instrument, w ramach którego strona trzecia rekompensuje pożyczkodawcy w przypadku niewykonania zobowiązania przez pożyczkobiorcę, to kolejny instrument katalityczny na początkowych etapach rozwoju sektora takiego jak odnawialne źródła energii, biorąc pod uwagę ogólny dyskomfort finansistów, ewoluującego w kierunku PCG w miarę dojrzewania sektora. Gwarancje te były z biegiem czasu udzielane różnym przedsiębiorstwom przez różne agencje. Weźmy na przykład gwarancję amerykańskiej International Development Finance Corporation (DFC) na kwotę 10 milionów dolarów na katalizowanie pożyczek o wartości 20 milionów dolarów udzielonych przez Trine lub gwarancję MIGA na kwotę 5,9 miliona dolarów dla funduszu o wartości 100 milionów dolarów przez BBox.
Kolejnym nowatorskim rozwiązaniem w obszarze finansowania fotowoltaiki poza siecią jest platforma Green 4 Access w Afryce. Trzy lata po konceptualizacji projekt Green 4 Access nadal znajduje się w fazie zbierania funduszy. W tym kontekście kluczowym zasobem w Afryce jest Afrykański Fundusz Gwarancyjny (AGF), skupiający się na mobilizowaniu zasobów prywatnych na rzecz MŚP w Afryce, co umożliwiło finansowanie MŚP w Afryce o wartości 1,6 miliarda dolarów. Wykorzystując wiedzę zdobytą w ramach AGF, rozwiązania takie jak Green 4 Access można dalej skalować i powielać w innych miejscach. W tym celu pouczające mogą być wnioski wyciągnięte z udanego programu systemów domów fotowoltaicznych (SHS) w Bangladeszu, którego wsparciem była spółka Infrastructure Development Company Limited (IDCOL).
IDCOL powstał jako pośrednicząca instytucja finansowa udzielająca dotacji i niskooprocentowanych pożyczek organizacjom partnerskim. IDCOL było w stanie tego dokonać dzięki dotacjom i wsparciu kredytowemu zapewnianemu przez różne instytucje wielostronne. W ramach tego procesu IDCOL był w stanie zaradzić ryzyku kredytowemu potencjalnych klientów.
Jednakże segment MMŚP boryka się z podobnymi problemami jak tradycyjni dostawcy gwarancji: mały rozmiar, brak elastyczności gwarancji w celu zaspokojenia potrzeb specyficznych dla sektora oraz powolne procesy decyzyjne instytucji udzielających gwarancji.
Aby zwiększyć skalę tych instrumentów, wielostronne banki rozwoju, dwustronne instytucje finansowe i agencje darczyńców muszą uczynić gwarancję kredytową podstawową ofertą produktów i zwiększyć świadomość na temat swojej oferty produktowej. Bilans gwaranta musi zostać uzupełniony dotacjami i kapitałem koncesyjnym, aby zwiększyć skalę wykorzystania tych instrumentów. Poręczyciele kredytowi muszą wykazywać się elastycznością, aby dostosować się do zróżnicowanych potrzeb krajów rozwijających się, oraz elastycznością, aby sprostać pilnym potrzebom tych krajów.
Poglądy są osobiste i nie reprezentują poglądów pracodawców autorów.
