


Artykuł ten został opublikowany we współpracy z Organizacją Narodów Zjednoczonych.
Epidemia wirusa Ebola w Demokratycznej Republice Konga (DRK) w dalszym ciągu rozprzestrzenia się wśród powtarzających się i ciągłych śmiertelnych ataków na ludność cywilną i pracowników służby zdrowia przeprowadzanych przez grupy zbrojne, które utrudniają wysiłki mające na celu powstrzymanie przenoszenia wirusa – stwierdzili w piątek ratownicy ONZ.
W aktualizacji starszy koordynator ONZ ds. reagowania na wirusa Ebola, Julien Harneis, podkreślił, że w ostatnich dniach bojownicy Sojuszniczych Sił Demokratycznych (ADF) zabijają więcej osób niż w wyniku choroby Ebola wywołanej wirusem Bundibugyo.
A jednak ataki na „dziesiątki wiosek” na południu prowincji Ituri i Kiwu Północne pozostają „niezauważone” – utrzymywał Harneis. „Ludzie się boją, są wściekli z powodu braku działań w tej sprawie… monitorowanie kontaktów zakaźnych w obszarach, w których działanie ADF jest bardzo ryzykownym pomysłem”.
Do 500 infekcji tygodniowo
Powtarzając to przesłanie, dr Chikwe Ihekweazu ze Światowej Organizacji Zdrowia ONZ (WHO), dyrektor wykonawczy programu WHO ds. nadzwyczajnych sytuacji zdrowotnych, powiedział, że pomimo znacznych postępów w powstrzymywaniu przenoszenia wirusa we wschodniej części DRK, co tydzień nadal wykrywa się około 400–500 przypadków infekcji.
Adres URL tweeta
Tendencja ta jest powiązana z występowaniem przypadków na obszarach wiejskich i trudno dostępnych.
Jeśli chodzi o bardziej pozytywne zmiany, urzędnik WHO zauważył, że wysiłki zapobiegawcze doprowadziły do „znacznego ograniczenia” przenoszenia wirusa w poprzednich hotspotach, w szczególności w Bunia, Mongbwalu, Rampara i Nizi, wszystkie w prowincji Ituri we wschodniej części DRK.
Niemniej jednak gwałtowne niepokoje na rozległym obszarze dotkniętym wirusem Ebola stwarzają ogromne wyzwania dla służb ratowniczych.
„Widzieliśmy wiele ataków na opiekę zdrowotną, ataki na społeczności, ataki na osoby sprawujące opiekę, osoby tracące życie, pielęgniarki podczas pochówków” – wyjaśnił dr Ihekweazu. „Musimy więc nadal współpracować ze społecznością, a to jest bardzo ważne. Oraz z konkretnymi grupami podżegającymi do tych ataków.”
Zagrożenia chorobami oprócz ataków
Społeczności już teraz borykają się z epidemiami chorób, niedożywieniem i wysiedleniami, których przyczyną są dziesięciolecia gwałtownych niepokojów podsycanych przez dziesiątki grup zbrojnych, które nadal są aktywne w regionie bogatym w zasoby.
Na początku tygodnia WHO potępiła ataki na pracowników pierwszej linii opieki zdrowotnej i funkcjonariuszy zajmujących się zwiększaniem świadomości społecznej, w tym w Cantine-Aloya w Kiwu Północnym, w których zginęło 66 cywilów, w tym trzech pracowników służby zdrowia. Splądrowano także trzy obiekty służby zdrowia.
Dwa tygodnie temu zginęła także pielęgniarka, a inny pracownik służby zdrowia został ciężko ranny, gdy został zaatakowany podczas reagowania na alarm dotyczący wirusa Ebola w prowincji Tshopo.
Apel Tedrosa
Inne ataki obejmowały próbę podpalenia ośrodka leczniczego i rzucanie kamieniami w pojazd używany do bezpiecznego i godnego pochówku, co wskazuje na potrzebę dalszego budowania zaufania wśród wyjątkowo bezbronnych społeczności.
„Nie możemy skupiać się tylko na wirusie Ebola. Niektóre osoby w dotkniętych społecznościach powiedziały mi osobiście, że Ebola jest mniejszym złem w porównaniu z niektórymi innymi zagrożeniami, z którymi się borykają” – podkreślił dyrektor generalny WHO Tedros Adhanom Ghebreyesus na początku tego tygodnia.
Ogromna katastrofa humanitarna
Epidemia wirusa Ebola w DRK została ogłoszona w maju i od tego czasu stała się największą jak dotąd w kraju, ponieważ w dalszym ciągu rozprzestrzenia się szybciej niż jakakolwiek poprzednia epidemia w rozległych prowincjach wschodnich i północno-wschodnich.
Do tej pory potwierdzono ponad 11 000 przypadków, a ponad 5 000 osób zmarło.
W powiązanym wydarzeniu Światowy Program Żywnościowy ONZ (WFP) ostrzegł, że prawie 29 milionów ludzi w DRK stoi w obliczu poważnego braku bezpieczeństwa żywnościowego, przy czym większość znajduje się w prowincjach objętych konfliktem oraz dotkniętych wirusem Ebola we wschodnich i północno-wschodnich prowincjach. Liczba ta prawdopodobnie będzie nadal rosła, powiedział Jean-Martin Bauer, dyrektor WFP ds. bezpieczeństwa żywności i analiz żywienia.
Informując dziennikarzy za pośrednictwem wideo w Genewie, pan Bauer podkreślił, że konflikt jest przyczyną kryzysu głodowego, oprócz wybuchu wirusa Ebola.
„W tej chwili potrzebujemy dostępu i zasobów, aby uniknąć pogorszenia się sytuacji w DRK” – powiedział.
Alarm głodowy
Z najnowszych ocen ekspertów wspieranych przez ONZ w sprawie braku bezpieczeństwa żywnościowego wynika, że między styczniem a czerwcem 2027 r. 30,3 mln ludzi znajdzie się w kryzysowym lub gorszym stanie, przy czym 4,2 mln z tej liczby doświadczy „stanów nadzwyczajnych” związanych z głodem i najpilniejszymi potrzebami w prowincjach Kiwu Północne, Kiwu Południowe i Ituri „spowodowane utrzymującym się konfliktem i przesiedleniami na dużą skalę”.
Pan Bauer zauważył, że wirus Ebola jest tylko jedną z wielu ognisk choroby w DRK, ale pogłębia kryzys głodowy w społecznościach, które już mają trudności z wyżywieniem.
„Rodziny są wysiedlane, odcinane od gospodarstw i źródeł utrzymania” – wyjaśnił. „Ceny żywności rosną, co sprawia, że zapewnienie posiłku zbyt wielu gospodarstwom domowym staje się dość skomplikowane”.
