O nas
Kontakt

Nowa polityka środowiskowa UE dotycząca biopaliw ma wpływ zarówno na środowisko, jak i na obywateli Europy

Laura Kowalczyk

Wspólna konferencja prasowa w lutym ubiegłego roku, w której uczestniczyli wiceprzewodniczący KE Maroš Šefčovič i członek KE Miguel Arias Cañete, na temat strategii KE mającej na celu osiągnięcie odpornej unii energetycznej w oparciu o przyszłościową politykę dotyczącą zmian klimatycznych (Usługi audiowizualne WE, 25.2.2015)

Wspólna konferencja prasowa w lutym ubiegłego roku, w której uczestniczyli wiceprzewodniczący KE Maroš Šefčovič i członek KE Miguel Arias Cañete, na temat strategii KE mającej na celu osiągnięcie odpornej unii energetycznej w oparciu o przyszłościową politykę dotyczącą zmian klimatycznych (Usługi audiowizualne WE, 25.2.2015)

Propozycja Komisji Europejskiej (KE) z 2012 roku dotycząca redukcji tradycyjnych biopaliw jako odnawialnych źródeł energii do 7% końcowego zużycia energii w transporcie do 2020 roku wydaje się mieć poważne szanse na przyjęcie przez Parlament Europejski (PE), gdyż Komisja Środowiska na wczorajszym posiedzeniu poparła tę propozycję. Powodem, dla którego odsetek ten ma wkrótce zostać ustalony na poziomie 7%, a nie 10%, jak pierwotnie zakładano górny limit dla biopaliw, jest to, że biopaliwa pierwszej generacji powodują pośrednio poważne szkody w środowisku i nie przyczyniają się do nich tak, jak kiedyś. Zmiana ta (jeśli zostanie wdrożona) będzie miała wpływ na podejście Europy do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych (GHG) do 2030 r., a także na jej politykę środowiskową i cele wyznaczone w celu rozwiązania tego długotrwałego problemu. Z pewnością odczuje to wpływ na branżę biopaliw. Firmy i osoby pracujące w tej dziedzinie staną w obliczu konsekwencji nowej reformy polityki, którą PE narzuci wszystkim państwom członkowskim UE. Trudno przesądzać skutki gospodarcze, ale wydaje się, że ograniczenie zużycia konwencjonalnych biopaliw będzie miało wpływ na gospodarki, które się na nich opierają, oraz na obywateli, którzy staną w obliczu bezrobocia lub skrócenia czasu pracy. Tradycyjne biopaliwa Problem w równaniu W ostatniej dekadzie liczba biopaliw dramatycznie wzrosła ze względu na zapotrzebowanie na alternatywne, odnawialne źródła energii. Biopaliwa konwencjonalne lub tradycyjne lub biopaliwa pierwszej generacji produkowane są z surowców takich jak kukurydza, trzcina cukrowa i olej roślinny. Biopaliwa te produkowane są w wyniku uprawy wyżej wymienionych towarów na części gruntów, która była wcześniej wykorzystywana do uprawy innych roślin. Jest to jeden z powodów ograniczania powierzchni użytków rolnych, co prowadzi do wylesiania w celu znalezienia większej ilości wolnej ziemi, która będzie wykorzystywana pod uprawę roślin spożywczych. Nazywa się to pośrednią zmianą użytkowania gruntów (ILUC) i jest odpowiedzialne za wzrost emisji gazów cieplarnianych oraz pokazuje, że biopaliwa te nie są właściwymi biopaliwami do rozwiązania problemu zanieczyszczenia środowiska. Inwestycje w zaawansowane biopaliwa W związku z tym KE podnosi kwestię, że biopaliwa pierwszej generacji nie przynoszą oczekiwanych korzyści i należy je ograniczyć do 7% do 2020 r., a nawet później, aby móc obniżyć emisję gazów cieplarnianych na Starym Kontynencie. Proponowanym rozwiązaniem alternatywnym jest zwiększenie wykorzystania biopaliw drugiej i trzeciej generacji wytwarzanych odpowiednio z odpadów i alg. Jeżeli Europa zainwestuje w te biopaliwa, może nastąpić pożądane zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych. Jednakże ta zaawansowana dziedzina nie jest tak zbadana jak tradycyjna i należy podjąć wiele kroków i wyznaczyć cele, aby osiągnąć wymierne rezultaty środowiskowe. To ostatnie oznacza, że ​​następna reforma polityki musi obejmować surowe środki na szczeblu krajowym UE, co bardzo utrudnia sytuację, ponieważ bardzo trudno jest wdrożyć takie zasady w każdym kraju z osobna. Ponadto, jak stwierdził wczoraj Robert Wright, sekretarz generalny Europejskiego Stowarzyszenia Etanolu Odnawialnego: „Brak wiążących celów w zakresie stosowania zaawansowanych biopaliw i energii odnawialnej (etanolu) w benzynie, czyli kluczowych środków pozwalających na wyróżnienie lepszych biopaliw, a oba wcześniej wielokrotnie wspierane przez Parlament Europejski, podważa główne cele tej reformy. Nieuwzględnienie tych punktów oznacza straconą szansę na zmianę tego prawodawstwa w znaczący sposób, zgodny z celami pierwotnego wniosku Komisji. głosowanie jest pierwszym krokiem do zapewnienia branży pewnej pewności politycznej, jego wynik nie zachęca w wystarczającym stopniu do stosowania biopaliw charakteryzujących się lepszą emisją gazów cieplarnianych. Projekt przepisów jest również niezgodny ze zobowiązaniem UE do promowania innowacji i inwestycji oraz ochrony trwałych miejsc pracy i wzrostu gospodarczego. Czy Europa osiągnie wyznaczone cele? Zbyt optymistyczne jest w tym momencie przekonanie, że Europa osiągnie wyznaczone cele w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych do 2030 r. Z jednej strony wspaniale, że KE uczy się na błędach przeszłości i stara się je korygować poprzez zmniejszenie limitu tradycyjnych biopaliw, jednocześnie skupiając się na ekspansji zaawansowanych. Z drugiej strony większość tych biopaliw znajduje się w fazie eksperymentalnej i nie można ich produkować w dużych ilościach, co oznacza, że ​​nie może to być krótkoterminowe rozwiązanie walki z emisją GHS. Bezrobocie i kurczenie się tradycyjnego przemysłu biopaliw Wyraźnie widać, że instytucje europejskie są skłonne ograniczyć i zniknąć z mapy biopaliw pierwszej generacji. Niemniej jednak będzie to miało ogromny wpływ gospodarczy na tę branżę i gospodarki od niej zależne. Po pierwsze, wiele osób w końcu straci pracę lub będzie zmuszonych do poszukiwania pracy poza Europą, gdzie nadal istnieją takie biopaliwa. Może to być szok nie tylko dla Europy, która straci swój kapitał ludzki, ale także dla obywateli UE, którzy staną w obliczu bezrobocia. Tym samym kolejne spotkanie w Parlamencie Europejskim jest katalizatorem porozumienia w sprawie tekstu KE dotyczącego obniżenia pułapu biopaliw do 7%. Na tym zgromadzeniu należy rozważyć rozwiązanie polegające na spokojniejszej transformacji dla gospodarek krajowych i obywateli UE, którzy polegają na tej formie odnawialnych źródeł energii. Ta sesja plenarna odbędzie się w dniach 27–30 kwietnia w Strasburgu, a następnie PE podejmie ostatecznie decyzję nie tylko o losach przyszłości Europy w zakresie ochrony środowiska, ale także o losie setek tysięcy miejsc pracy.