Ten artykuł powstał dzięki współpracy The European Sting ze Światowym Forum Ekonomicznym.
Autor: Giulio Boccaletti, dyrektor ds. strategii, The Nature Conservancy
- Reakcja instytucji politycznych na pandemię może być kluczową próbą generalną przed przejściem do innego modelu gospodarczego w obliczu zmian klimatycznych;
- Kluczowe znaczenie będzie miało to, w jaki sposób instytucje krajowe współpracują z jednostką, aby zbudować wystarczające zaufanie do kierowania transformacją;
- Wysiłki na rzecz świata bezpiecznego dla klimatu muszą przejść od dyskusji technicznych do koncepcji odpowiedniej architektury instytucjonalnej wspierającej tę zmianę.
Kiedy Hannah Arendt, niemiecko-amerykańska filozofka, zastanawiała się nad początkami ery nuklearnej, zauważyła, że świat, który sprowadza kwestie egzystencjalne wyłącznie do języka technicznego i naukowego, to świat, w którym ludzie utracili zdolność tworzenia własnego życia.
Zaniepokojenie Arendt państwem technokratycznym było skrajne i wynikało z jej doświadczeń życiowych i czasów, w których żyła. Niemniej jednak wskazywała na zasadnicze wyzwanie: jeśli nie ma zaufanego języka, który mógłby poddać wybory debacie politycznej, jest mało prawdopodobne, aby instytucje polityczne stworzyły przestrzenie, w których uczestniczą wszystkie jednostki i które będą dostarczać politycznie uzasadnione rozwiązania rzeczywistych problemów.
Jak stawić czoła problemom zdefiniowanym naukowo, a jednocześnie rozwiązać je za pomocą systemów politycznych zaprojektowanych tak, aby oferować przestrzeń, w której każdy może tworzyć swoje życie i przyczyniać się do zbiorowych działań? Pandemia Covid-19 obnażyła złożoność takich reakcji politycznych o charakterze naukowym i poruszyła poważne kwestie polityczne.
Na przykład skuteczny system śledzenia i śledzenia lub lokalne drakońskie blokady umożliwiają chirurgiczne powstrzymanie epidemii, ale wymagają znacznego naruszenia prywatności i wolności jednostki – praw, które są głęboko zakorzenione w historii politycznej wielu krajów.
Pomimo tych złożoności i kilku znaczących wartości odstających reakcja większości krajów była imponująca zarówno pod względem skali, jak i zakresu. Co najmniej niezwykłe jest to, że nawet bez żadnego wcześniejszego doświadczenia wiele krajów zdecydowało się zamknąć swoje gospodarki po bezprecedensowych kosztach, aby chronić najsłabszych członków społeczeństwa.
Niektórzy zauważyli, że taka reakcja na pandemię stanowiła kluczową próbę generalną przed tym, jak instytucje polityczne mogą sobie poradzić w utrzymaniu kierowanego przez naukę przejścia do innego modelu gospodarczego w obliczu zmiany klimatu. Niezliczone raporty opisują technologie, które mogą pomóc uniknąć najgorszych skutków zmiany klimatu, od energii słonecznej, ścian morskich i farm wiatrowych po uprawy odporne na suszę i odbudowę lasów. Wszystko to stanowi część rosnącej listy składników najbardziej istotnego planu przejścia technicznego, jaki kiedykolwiek wymyślono.
Jednak podobnie jak w przypadku pandemii, transformacja, choć oparta na podstawach naukowych, spowoduje rozkład skutków i kosztów, który będzie w najlepszym razie nierówny, a w przypadku złego zarządzania – bardzo znaczącymi wyzwaniami politycznymi. Osoby będą doświadczać tych wydarzeń na bardzo różne sposoby i z różnymi konsekwencjami materialnymi. Te materialne konsekwencje mogą, ale nie muszą, być znaczące ekonomicznie, ale będą miały znaczenie polityczne.
Aby zapewnić pełną mobilizację polityki do wdrażania, obywatele będą potrzebować godnych zaufania instytucji krajowych, które pomogą im ją zrozumieć, zwłaszcza jeśli mają ponieść część tych kosztów. W tym miejscu pandemia niesie ważną lekcję. W krajach, które z powodzeniem wdrożyły blokady, instytucje zdrowia publicznego zdobyły wystarczające zaufanie, aby kierować tymi decyzjami, a zaufanie to nie wynika po prostu z bycia instytucjami naukowymi.
Uprzywilejowana rola nauk medycznych we współczesnej polityce jest wynikiem dziesięcioleci pracy na froncie. Zdrowie to największe wydatki w rachunkach narodowych większości krajów, wynoszące blisko 10% PKB w krajach OECD. W wielu z tych krajów znaczna część tych wydatków ma charakter publiczny, co stanowi część powojennych obietnic socjalnych, dzięki którym państwo stało się największym podmiotem gospodarczym we współczesnej gospodarce. Koordynuje i zapewnia niezliczone usługi, których jednostki doświadczają w ciągu swojego życia. Motywuje także ogromny sektor prywatny, który podziela te same podstawowe ramy naukowe. https://data.oecd.org/chart/6aYS
Zdrowie jest również silnie zbiurokratyzowane: we wszystkich krajach istnieje ministerstwo zdrowia, które koordynuje wydatki państwa; naukowe struktury doradcze, instytucje zatrudniające ekspertów w dziedzinie medycyny i zdrowia; i, co najważniejsze, rozległe organizacje świadczące usługi – szpitale, kliniki – o kapilarnym zasięgu terytorialnym. Wszystkie te elementy łączy wspólny zasób wiedzy i ramy epistemologiczne.
Fakt, że lekarz rodzinny należy do tej samej architektury instytucjonalnej, co doradcy rządowi i badania farmaceutyczne, gwarantuje, że język medyczny nie zostanie całkowicie stracony dla opinii publicznej i że indywidualne zdrowie może być częścią historii indywidualnej sprawczości politycznej. To właśnie ta złożona architektura zbudowała zaufanie, którym urzędnicy ds. zdrowia cieszą się, że mogą legalnie wpływać na politykę.
Reakcja na kryzys związany z Covid-19 jest zatem pouczająca, będąc próbą generalną przed przełomowymi zmianami. Wystarczająco radykalne zmiany w charakterze naszego środowiska budowlanego i naturalnego oraz w naszej gospodarce będą stanowić zasadnicze wyzwanie w zakresie sposobu, w jaki zarządzamy krajobrazem oraz tego, kto, co, gdzie i dla kogo robi. Aby sprostać tym wyzwaniom w służbie wspólnoty, polityka i zasady polityczne mają większe znaczenie niż szczegółowe przepisy techniczne. Ogromne znaczenie będzie miała jakość instytucji krajowych, które mają zarówno doradzać państwu, jak i wyrażać doświadczenia jednostki.
Chociaż istnieje wystarczająca międzynarodowa architektura radzenia sobie ze zmianami klimatycznymi, brakuje wspólnej teorii dla instytucji krajowych. Jaki jest odpowiednik instytucji zdrowia publicznego XX wieku, która pomoże społeczeństwom i jednostkom stawić czoła wyzwaniom, jakie stwarza największa w historii ludzkości transformacja gospodarcza i krajobrazowa?
Jest mało prawdopodobne, aby odpowiedź była zależna od stworzenia zupełnie nowych instytucji; nie ma na to czasu. Istniejące instytucje oferują elementy składowe, które być może będą wymagały przeorganizowania, aby stawić czoła nadchodzącym wydarzeniom. Instytucje edukacyjne są na przykład ważnymi nośnikami ogólnego poziomu umiejętności czytania i pisania i być może będą musiały odgrywać znacznie bardziej konsekwentną rolę w pomaganiu jednostkom w zrozumieniu ich doświadczeń w zmieniającym się świecie. Uniwersytety są miejscem szkolenia pokolenia profesjonalistów, którzy będą kierować transformacją i którzy muszą posługiwać się podstawowym językiem i epistemologią.
Instytucje publiczne zajmujące się krajobrazem (ministerstwa rolnictwa, ministerstwa środowiska, ministerstwa energii, ministerstwa wody) są obecnie zorganizowane tak, aby odzwierciedlały kategorie ekonomiczne, ale będą musiały koordynować działania w swoich dziedzinach, aby stworzyć krajobraz krajowy odporny na inne środowisko planetarne. Spójne doradztwo w sprawie stanu środowiska i skuteczności interwencji politycznych będzie wymagało dyscyplinarnego podejścia na wzór tego, jakie epidemiologia ma dla zdrowia publicznego.
Co Światowe Forum Ekonomiczne robi w sprawie zmian klimatycznych?
Zmiany klimatyczne stanowią pilne zagrożenie wymagające zdecydowanych działań. Społeczności na całym świecie już doświadczają zwiększonego wpływu klimatu, od susz, przez powodzie, po podnoszący się poziom mórz. W raporcie Global Risks Report Światowego Forum Ekonomicznego te zagrożenia dla środowiska nadal znajdują się na szczycie listy.
Aby ograniczyć wzrost temperatury na świecie do wartości znacznie poniżej 2°C i jak najbliżej 1,5°C powyżej poziomu przedindustrialnego, konieczne jest, aby przedsiębiorstwa, decydenci i społeczeństwo obywatelskie podejmowały kompleksowe krótko- i długoterminowe działania klimatyczne zgodnie z celami Porozumienia paryskiego w sprawie zmian klimatycznych. Dzięki temu prostemu planowi globalne ocieplenie można pokonać
Inicjatywa klimatyczna Światowego Forum Ekonomicznego wspiera zwiększanie skali i przyspieszanie globalnych działań klimatycznych poprzez współpracę sektora publicznego i prywatnego. Inicjatywa działa w kilku obszarach roboczych, aby opracować i wdrożyć ambitne rozwiązania sprzyjające włączeniu społecznemu.
Obejmuje to Alliance of CEO Climate Leaders, globalną sieć liderów biznesowych z różnych branż opracowujących opłacalne rozwiązania umożliwiające przejście na gospodarkę niskoemisyjną i odporną na zmianę klimatu. Dyrektorzy generalni wykorzystują swoją pozycję i wpływy wśród decydentów i partnerów korporacyjnych, aby przyspieszyć transformację i uświadomić sobie korzyści gospodarcze wynikające z zapewnienia bezpieczniejszego klimatu.
Skontaktuj się z nami, aby się zaangażować.
Instytucje polityczne, które pośredniczą w indywidualnym doświadczeniu w zbiorowym działaniu, są kluczowe dla naszego życia społecznego. Aby jednak zbudować zaufanie, potrzebna jest również solidna, kapilarna i ciesząca się dobrą reputacją architektura instytucjonalna, która może zarówno doradzać w procesach politycznych, jak i zapewniać poszczególnych obywateli o legalności ich wiedzy.
Ostatecznie kluczowa lekcja płynąca z pandemii jest następująca: wysiłki na rzecz przejścia do świata bezpiecznego dla klimatu muszą zakończyć się technicznymi dyskusjami na temat tego, co powinno się stać z koncepcją architektury instytucjonalnej, która umieści indywidualnego obywatela i jego instytucję polityczną w centrum transformacji opartej na nauce.
