(Źródło: Unsplash)
Ten artykuł powstał dzięki współpracy The European Sting ze Światowym Forum Ekonomicznym.
Autor: Simon Torkington, Treść kształtująca
W wietrzne dni rosnąca liczba farm wiatrowych w Europie może zasilać całe narody czystą energią. A co by było, gdyby w każdej potencjalnej lokalizacji znajdowały się turbiny? Naukowcy obliczyli, że w takim scenariuszu – choć mało prawdopodobnym – Europa byłaby w stanie wygenerować wystarczającą ilość energii wiatrowej na lądzie, aby zaspokoić potrzeby całego świata.
Mapowanie wiatru
Naukowcy z Uniwersytetu w Sussex w Wielkiej Brytanii i Uniwersytetu w Aarhus w Danii opracowali techniki umożliwiające mapowanie całkowitego potencjału lądowej energii wiatrowej na kontynencie europejskim. Z badań wynika, że Europa mogłaby wyprodukować 100 razy więcej energii z lądowych farm wiatrowych niż obecnie.
Poniższa mapa pokazuje, że kraje Europy Wschodniej oferują największy potencjał wytwarzania dodatkowej energii wiatrowej na lądzie, przy czym Norwegia i Islandia również oferują możliwość maksymalizacji produkcji energii odnawialnej.
Zespół badawczy wykorzystał cyfrowe atlasy wiatru, aby dostarczyć bardzo szczegółowych informacji na temat wzorców wiatru w Europie. Uzbrojeni w te dane ustalili, że 46% europejskiego obszaru nadawałoby się do zainstalowania turbin wiatrowych, po wyłączeniu obszarów miejskich, obiektów wojskowych i innych krajobrazów nienadających się do czerpania korzyści z wiatru.
W badaniu oszacowano, że teoretycznie na prawie 5 milionach kilometrów kwadratowych odpowiedniego terenu można by zainstalować ponad 11 milionów dodatkowych turbin wiatrowych.
W raporcie stwierdza się, że gdyby ten potencjał został w pełni wykorzystany, Europa mogłaby zapewnić całej planecie całą potrzebną energię aż do roku 2050.
Warto jednak zwrócić uwagę na użycie słowa „teoretycznie”. Zespół badawczy szybko zwraca uwagę, że nie jest to propozycja, ale wskazanie niewykorzystanej mocy lądowych elektrowni wiatrowych.
„Oczywiście nie twierdzimy, że powinniśmy instalować turbiny we wszystkich wskazanych lokalizacjach, ale badanie pokazuje ogromny potencjał energii wiatrowej w całej Europie, który należy wykorzystać, jeśli chcemy zapobiec katastrofie klimatycznej” – powiedział współautor Benjamin Sovacool, profesor polityki energetycznej na Uniwersytecie w Sussex.
Upadek węgla
Przez dwa tygodnie wczesnym latem 2019 r. Wielka Brytania opierała się wyłącznie na energii produkowanej bez spalania węgla. W te słoneczne, wietrzne majowe dni produkcja ze źródeł odnawialnych umożliwiła brytyjskiej sieci krajowej zamknięcie elektrowni węglowych i pompowanie energii wiatrowej i słonecznej do domów i przedsiębiorstw konsumentów.
Zależność Wielkiej Brytanii od węgla dramatycznie spadła, a jej rząd ogłosił plany zamknięcia wszystkich pozostałych elektrowni węglowych do 2025 r.
Globalne przejście na odnawialne źródła energii
Chiny i Indie instalują na masową skalę elektrownie odnawialne.
Według danych ONZ Chiny zamierzają zwiększyć moce wytwórcze odnawialnych źródeł energii o 38% w 2020 r. (w porównaniu z poziomem z 2015 r.), przy całkowitych inwestycjach o wartości 361 miliardów dolarów. W ostatnich latach Indie przekroczyły swoje cele w zakresie instalowania mocy odnawialnych. W 2016 roku przekroczyła zakładany cel o 43%.
Według ONZ, patrząc w przyszłość, Indie planują zainstalować 175 gigawatów mocy w 2022 r. Chiny anulują plany budowy nowych elektrowni węglowych, a Indie mają pójść ich śladem do 2022 r.
Wygrać bitwę, przegrać wojnę
Pomimo zwrotu w stronę produkcji czystej energii, emisje gazów cieplarnianych powodujących zmiany klimatyczne w dalszym ciągu rosną.
Globalna produkcja energii z węgla wzrosła o 3% w 2018 r., przy czym wzrost dotyczył głównie Azji, zwłaszcza Chin i Indii.
Z raportu ONZ dotyczącego luki w emisji za rok 2018 wynika, że nie ma oznak szczytowej ilości dwutlenku węgla uwalnianego do atmosfery.
Z raportu wynika, że w 2017 r., po trzech latach stabilizacji, wzrosły emisje z energetyki i przemysłu. Klimatolodzy ostrzegają, że mamy nieco ponad dekadę, aby utrzymać globalny wzrost temperatur poniżej 1,5 stopnia Celsjusza. Aby jednak to osiągnąć, do 2030 r. emisje gazów cieplarnianych będą musiały być o 25% niższe niż w 2017 r. Zbliżając się do roku 2020, nadal zmierzamy w złym kierunku.
