O nas
Kontakt

Członkowie UE zobowiązują się do budowy zintegrowanego rynku gazu i ostatecznego zmniejszenia zależności od Rosji

Laura Kowalczyk

Podpisanie protokołu ustaleń Grupy Wysokiego Szczebla ds. Łączności Gazowej w Europie Środkowej i Południowo-Wschodniej przez Maroša Šefčoviča w obecności stojącego po lewej stronie Miguela Ariasa Cañete i stojącego pośrodku Ivana Vrdoljaka, chorwackiego ministra gospodarki. (Usługi audiowizualne WE, 10.07.2015)

Podpisanie protokołu ustaleń Grupy Wysokiego Szczebla ds. Łączności Gazowej w Europie Środkowej i Południowo-Wschodniej przez Maroša Šefčoviča w obecności stojącego po lewej stronie Miguela Ariasa Cañete i stojącego pośrodku Ivana Vrdoljaka, chorwackiego ministra gospodarki. (Usługi audiowizualne WE, 10.07.2015)

W zeszłym tygodniu, w obliczu niepewności wywołanej wynikiem głosowania Grecji w referendum, wykonano ważny krok w kierunku unii energetycznej. Piętnaście krajów UE i Wspólnoty Energetycznej podpisało porozumienie o przyspieszeniu budowy infrastruktury gazowej, a tym samym zmniejszeniu ich długotrwałej zależności od Rosji. Ministrowie Ukrainy i innych czternastu krajów, w tym ponad połowa z byłego bloku sowieckiego, zebrali się 10 lipca w Dubrowniku w Chorwacji i zgodzili się na poparcie planu działań na rzecz poprawy infrastruktury energetycznej i formalnego przejścia w kierunku rozwoju w pełni zintegrowanego rynku energii. Siedem projektów Protokół ustaleń, który „utoruje drogę do ściślejszej integracji rynków energii UE i Wspólnoty Energetycznej”, jak stwierdziła Komisja Europejska, oficjalnie uruchomił siedem projektów związanych z gazem, które powinny kwalifikować się do wsparcia finansowego. Projekty takie jak rurociąg transadriatycki (TAP), który ma transportować gaz z Azerbejdżanu do Europy, terminal LNG w Chorwacji oraz wzmocnienie systemu w Bułgarii i Rumunii, które uznano za najważniejsze priorytety. Należą do nich także gazowe interkonektory pomiędzy Grecją a Bułgarią oraz Serbią i Bułgarią. Kluczowy plan Wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej ds. unii energetycznej Maroš Šefčovič, który nadzorował porozumienie dubronickie, powiedział: „Poprawa infrastruktury poprzez realistyczne i wykonalne projekty ma kluczowe znaczenie dla dywersyfikacji zasobów energii i wzmocnienia odporności regionu na szoki dostaw”. „Współpraca między krajami regionu jest w tym względzie kluczowa. Ja sam i cała Komisja wspieramy ten proces, zwłaszcza w ramach Europejskiej Strategii Unii Energetycznej” – dodał następnie. Silne uzależnienie od Rosji Kryzys na Ukrainie i decyzja Rosji o anulowaniu pod przewodnictwem Gazpromu projektu South Stream w zeszłym roku po raz kolejny zaniepokoiły UE w związku z dużym uzależnieniem od dostaw rosyjskiego gazu. Rosja pozyskuje prawie 27 procent gazu, który utrzymuje ciepło w UE zimą, a stała jego część nadal przepływa rurociągami przebiegającymi przez Ukrainę. Projekt South Stream o przepustowości 63 miliardów metrów sześciennych rocznie był w rzeczywistości kluczowym projektem dla Europy, a decyzja Rosji z grudnia ubiegłego roku o jego rezygnacji w wyniku kryzysu ukraińskiego postawiła Brukselę przed koniecznością współpracy wszystkich narodów nad ochroną dostaw energii. „Krajowa produkcja w UE spada, co może prowadzić do zwiększonego uzależnienia UE od importu” – powiedział Sefcovic zgromadzonym w ubiegły piątek. „Musimy zadbać o dywersyfikację dostaw. Musimy zadbać o to, aby nikt nie miał pozycji dominującej, która negatywnie wpłynie na nasze bezpieczeństwo energetyczne.” Z oficjalnego oświadczenia UE rzeczywiście wynika, że ​​projekty infrastrukturalne „pomogą w dywersyfikacji źródeł dostaw” i że docelowo każde państwo członkowskie w regionie powinno mieć dostęp do „co najmniej trzech różnych źródeł gazu”. UE jest głodna energii Chociaż porozumienie dubrownickie wyznacza czas na bardzo ambitne nowe podejście do energii dla całego Starego Kontynentu, kwestia jest bardzo delikatna, a pełne rozwiązanie dużego zapotrzebowania na energię w Europie prawdopodobnie jest jeszcze dość odległe. Przede wszystkim ze względu na wielkość tej „luki” w dostawach energii, na którą cierpią państwa europejskie. UE importuje 53% całej zużywanej przez siebie energii, a jej koszt przekracza 1 miliard euro dziennie. A teraz pomyśl o wszystkich kwotach omawianych obecnie na temat akcji ratunkowych, długów i ruchów finansowych, a następnie przeczytaj ponownie tę liczbę. Sama energia stanowi ponad 20% całkowitego importu europejskiego makroregionu. Jak wyjaśniają oficjalne badania UE, UE importuje w szczególności 90% swojej ropy naftowej, 66% gazu ziemnego, 42% węgla i innych paliw stałych oraz do 40% uranu i innych paliw jądrowych. Labirynt finansowy Co więcej, sfinansowanie takiego projektu nie będzie, powiedzmy, zbyt łatwe. Ogólnie rzecz biorąc, projekty infrastrukturalne powinny być finansowane przez uczestników rynku, jak wyjaśniają oficjalne kanały UE, ale większość obaw w tego rodzaju kwestiach dotyczy zwykle kwot i podziału odpowiedzialności. UE określiła jednak, że w odniesieniu do tego konkretnego tematu konieczne jest „ze względu na ich terminowe zakończenie”, a zaangażowanie Europejskiego Banku Inwestycyjnego i Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju „zostanie rozważone przez kraje CESEC”. UE podkreśliła również, że promotorów projektów „w szczególności zachęca się do korzystania z możliwości, jakie oferuje nowy Europejski Fundusz na rzecz Inwestycji Strategicznych”. Temat jako całość, a w szczególności zależność UE od zewnętrznych dostaw energii, nabiera w ostatnich latach coraz większego znaczenia. Już w 2010 r., aby pomóc chronić się przed zakłóceniami w dostawach gazu, UE wzmocniła swoje przepisy dotyczące bezpieczeństwa dostaw poprzez przyjęcie rozporządzenia w sprawie bezpieczeństwa dostaw gazu i próbowała podnieść świadomość wśród swoich państw członkowskich. „Dobrze połączony rynek energii UE (…) jest warunkiem wstępnym stworzenia odpornej unii energetycznej z przyszłościową polityką klimatyczną”, jak stwierdziła w zeszłym tygodniu Komisja ds. Energii, jest z pewnością podstawą „zapewnienia bezpiecznej, przystępnej cenowo i zrównoważonej energii wszystkim obywatelom i przedsiębiorstwom UE”. Jedynym kluczem do osiągnięcia tego celu jest współpraca wszystkich państw członkowskich i podział obowiązków.